یدفه همه چیز صحنه آهسته میشه
به هر چیزی نگاه میکنی میبینی داره به آرومی از جلویِ چشمات رد میشه
بعد هی یه چیزی تو مخت میگه: که چی؟ که چی؟
بعد یهو میبینی هیچی واست تو اون لحظه نمونده
حتی وقتی به دستات نگاه میکنی اونا رو نمیشناسی
حتی زندگیِ بیست و ساله تم داره بهت زل زل نگاه میکنه و تو هیچ چی نداری که بهش بگی
صحنه هایِ آهسته تورو با خودشون میبرن و تو حتی توان نداری فریاد بکشی
همه چیز تو یه لحظه رو سرت خراب شده
حتی توان نداری خودتو از زیرِ آوارش بیرون بکشی
.....

چوب های سرخ و گُر گرفته ی شومینه تنها منبع نور اتاق است
به سرخیِ چوب ها نگاه میکنم و بخارِ چای داغ در دستانم صورتم را نوازش میدهد
خیالم آرام آرام میچرخد
از پنجره ی مه گرفته بیرون میرود
روی برف هایِ حیاط مینشیند
من از بالا به او نگاه میکنم
خسته ام برای دنبال کردنش پرده ها را میکشم
او را در میان برف ها با خودش و تنهاییش تنها میگذارم
.....

اگر فقط میشد تمام غروب های یک روز طولانی رو از زندگیم پاک میکردم همه چیز کمی بهتر میشد
غروب ها حتی دیگه با کشیدن ضخیم ترین پرده ها هم کمرنگ نمیشن
حتی با پشت کردن به خورشید هم میتونم لحظه لحظه پایین رفتنشو احساس کنم
با بستنِ چشمهام هم میتونم نور سرخِ وحشی شو روی دیوار خونه ی رو به رو ببینم
هیچ کس اینجا نیست
اینجا سکوت مطلق است
و من پشت به پنجره منتظر رسیدن شب هستم
....

حس مترسکی رو دارم که واستاده نگاه میکنه
باید فقط نگاه کنه تا همه چیز به پایان برسه
تموم که شد لبخند بزنه، خوشحال بشه و صبر کنه تا طوفانِ بعدی
مترسک بودن تمام چیزیه که بعد از مدت ها به دست آوردم
...

یک روز اگر عمری باقی مانده بود و
آسمان یاری کرد و
برای دلِ من برف هایش را تکانید
حتما گوشه ای مینشینم
سیگاری میگیرانم و
به ردِ پایت در برف ها که دور میشوند نگاه میکنم
....

برای قبول کردن این قضیه که تنهایی لازم نیست خیلی باهوش باشی
یا حتی لازم نیست خیلی بهش فکر کنی
فقط کافیه دست از تلاش کردن برداری
کافیه چشم هاتو ببندی و صبر کنی....
به زودی میفهمی تنهاتر از اونی هستی که فکرشو میکردی
....

آدم ها حق دارن بذارن برن .....ء